en http://creativecommons.org/licenses/by-nc-sa/2.0/uk/ Thu, 1 Jan 1970 00:00:00 +0000 Thu, 1 Jan 1970 00:00:00 +0000 60 http://www.audioscrobbler.net/data/webservices http://www.last.fm/user/freakyy_87/journal The Last.fm journal for freakyy_87. Last.fm journals are a place to talk about all things music. http://www.last.fm/user/freakyy_87/journal/2008/04/08/dcic0_portishead_bezweert_hmh Tue, 8 Apr 2008 11:00:43 +0000 http://www.last.fm/user/freakyy_87/journal/2008/04/08/dcic0_portishead_bezweert_hmh Mon 7 Apr – Portishead, Kling Klang

Je hele leven opgroeien met de klanken van Portishead in de woonkamer, maar pas een jaar geleden je realiseren hoe goed het eigenlijk is.

Dat was precies op tijd, want afgelopen maandag, 7 april, stond Portishead na 10 jaar weer eens op een Nederlands podium. De Heineken Music Hall was al ruim van te voren uitverkocht en stond al aardig vol toen het voorprogramma, Kling Klang begon te spelen. De mensen die nog niet binnen waren hadden vast al even geluisterd naar deze groep, want wat was dit verschrikkelijk slecht zeg. Twee mislukte hippies en iemand die eruitzag alsof hij uit een Finse death-metal band kwam, vergezelden een drummer die wel weer oke was. Belachelijk slecht, gelukkig was het snel afgelopen.

Om kwart over 9 stipt werd de zaal donker en kwam Portishead op, terwijl de intro van Silence gestart werd. Het eerste nummer van het nieuwe album en waarschijnlijk was ik niet de enige die blij was dat het album al een maand geleden gelekt is, het grootste gedeelte van de nummers kwam van het nieuwe album Third.

Wat volgde was een intense avond, waarbij nieuwe nummers als The Rip, Hunter of de eerste single Machine Gun die beukend de zaal in werd geslingerd, werden afgewisseld met oude klassiekers: Sour Times MysteronsCowboys en het schitterende Glory Box

Aan de ene kant de schoonheid van de oude nummers en aan de andere kant de donkere passie en rauwe emotie van de nieuwe nummers, nog eens extra onderstreept door het gekwelde gezicht van zangeres Beth Gibbons.

Ze zingt, huilt, schreeuwt en fluistert haar teksten en laat niemand in de zaal daarmee onberoerd. De anderen om haar heen spelen fantastisch, maar zij is echt het aandachtspunt op het podium. De bekende houding, de rug naar het publiek toe als ze niet aan het zingen is, het lachje na elk nummer om zoveel enthousiasme.. Het draagt allemaal bij aan de bijna mythische status van deze groep. Alleen de sigaretten ontbraken dit keer.

De toegift was van net zulk niveau als de rest. Begonnen wordt met albumafsluiter Threads gevolgd door wonderschone Roads, dat zonder twijfel 1 van de mooiste nummers ooit is. Ik was vast niet de enige die er vochtige ogen van kreeg. Afsluiter is het opzwepende We Carry On waar Beth het podium afkomt om de fans op de eerste rijen even persoonlijk te bedanken.

Portishead maakt hun 10 jaar afwezigheid meer dan goed met dit fenomenale concert. Het was fantastisch mooi en indrukwekkend, zonder twijfel het mooiste concert wat ik heb mogen bijwonen. Een magische avond.

Silence/Hunter/Mysterons/The Rip/Glory Box/Numb/Magic Doors/Wandering Stars/Machine Gun/Over/Sour Times/Only You/Nylon Smile/Cowboys///Threads/Roads/We Carry On]]> http://www.last.fm/user/freakyy_87/journal/2007/11/14/dci6q_the_arcade_fire_betoverend_goed._ Wed, 14 Nov 2007 11:56:42 +0000 http://www.last.fm/user/freakyy_87/journal/2007/11/14/dci6q_the_arcade_fire_betoverend_goed._ Tue 13 Nov – Arcade Fire, St. Paul, Wild Light


Om kwart voor 8 gearriveerd in de zaal en gelukkig konden we nog mooi vooraan aansluiten. Licht verbijsterd omdat het lijkt alsof de jeugd in de minderheid is vanavond, overal om ons heen hippe dertigers en veertigers! Is weer eens wat anders^^

Wild Light is het voorprogramma, een Amerikaanse band die op mij weinig indruk maakt. Ja, ze spelen best goed maar het is absoluut niet boeiend. Geen enkele durf of verassing in hun liedjes. Alleen grappig dat 3 van de 4 leden afwisselend gitaar spelen, zingen of op de toetsen staan te rammen. Maar goed, genoeg over deze ietwat suffe Amerikaanse plattelands rock!

Het podium wordt in een rap tempo opgebouwd, waarbij onder andere flink wat instrumenten, 5 ronde tv-schermen en een orgel op het podium verschijnen. Om kwart over 9 is het tijd voor The Arcade Fire. De schermen laten verschillende religieuze programma zien waarna ze aftrappen met Black Mirror, waar het geluid nog niet goed klinkt. Gelukkig wordt dit snel gecorrigeerd en de rest van de tijd klinkt het geweldig en worden ze per nummer beter.

Waar je verwacht dat ze een stevige opening geven, bouwen ze de juist heel erg langzaam op, waar vooral Régine een hoofdrol heeft. De eerste hoogtepunten laten zich al noteren met No Cars Go en vooral bij In the Back Seat waarbij 5000 man muisstil luisteren, kippenvelmoment.

Als ze dan na 9 nummers opeens Intervention er tegen aan gooien besef ik hoe erg ik al in het concert zat en hoe ongeloofelijk goed het is. De show barst nu los en na Intervention knallen ze door met onder andere Neighborhood #1 (Tunnels), Neighborhood #3 (Power Out) om af te sluiten met Rebellion (Lies).

Natuurlijk volgt er nog een toegift waarbij het publiek nu echt helemaal uit hun dak gaat. Keep the Car Running en de geweldige afsluiter Wake Up.

Na afloop zit ik nog in een soort halve trance, wat een geweldig concert. Zeker 1 van de beste van dit jaar en dat zegt wat als je ziet waar ik overal geweest ben. Wat een energie op het podium, wat een passie. Violen, gitaren, contrabas, zang, drums etc. alles klinkt prachtig samen. De visuele effecten met de schermen en lichten zijn ook prachtig en dragen in tegenstelling tot bij veel andere shows wel bij aan de sfeer.

In 1 woord: Geweldig!

Setlist:

Black Mirror, Neighborhood #2 (Laïka), No Cars Go, Haïti, Sleeping in a Submarine, Black Wave/Bad Vibrations, In the Backseat, Neon Bible, Age of Consent, Intervention, The Well and the Lighthouse, Neighborhood #1 (Tunnels), (Antichrist Television Blues), Neighborhood #3 (Power Out), Rebellion (Lies) /// Keep the Car Running, Wake Up




















(pictures by: reutC &
Marinalog )]]>