kortekrop's Last.fm Journal

Review: Mayday Parade – Mayday Parade

Tue, 25 Oct 2011 22:29:44 +0000

De mannen van Mayday Parade zijn inmiddels toe aan hun derde volwaardige studioplaat. Na het briljante ‘A Lesson In Romantics’ (2007) en het al even geniale ‘Anywhere But Here’ (2009) volgt nu het zogenaamde ‘self-titled’ album. En eerlijk is eerlijk, ook dit cd’tje is er weer één om in te lijsten.

Aan de stijl is weinig veranderd. Het oeuvre van ‘Mayday’ bestaat nog altijd uit aanstekelijke emo met een poppy randje. De lekker in het gehoor liggende gitaren, teksten waarin je heerlijk kunt verdrinken en het melodramatische stemgeluid van Derek Sanders vormen ook nu weer een bijzonder smakelijke mix. Het enige verschil met de vorige albums is dat de traditionele geheel akoestische ballad dit keer ontbreekt. Liefhebbers daarvan kunnen echter altijd nog teruggrijpen op de eerder dit jaar verschenen (akoestische) EP ‘Valdosta’. Al is het tegelijkertijd de vraag of ‘Miserable At Best’ ooit nog overtroffen wordt.

Het muzikale kwintet uit Florida borduurt dus voort op eerder geboekt succes. En daar is helemaal niks mis mee. Want waarom een goed recept verpesten met een dubieus ingrediënt dat mogelijk de smaak iets verrassender maakt, maar waarbij ook de kans bestaat dat je er maagkrampen aan overhoudt, waardoor het gerecht waar je zo lang watertandend naar uit hebt gekeken uiteindelijk na drie happen op de composthoop belandt.

Verandering van spijs doet weliswaar eten, maar wanneer je getrouwd bent met je grote liefde hoef je de rest van je leven toch ook geen andere vrouw meer? Nee, van ondergetekende mag Mayday Parade nog jaren doorgaan met waar ze mee bezig zijn: het produceren van muziek die het waard is om voor te leven!

Cijfer: 8,5

Toptracks:
-Oh Well, Oh Well
-Stay
-Call Me Hopeless, But Not Romantic

[youtube]http://www.youtube.com/watch?v=ShfTOIAot3A&ob=av2n[/youtube]

Review: Jason Derülo – Future History

Thu, 22 Sep 2011 20:16:37 +0000

Jason Derülo (echte naam Jason Desrouleaux) is lekker bezig. De gisteren 22 jaar geworden R&B-sensatie uit Miami laat zijn titelloze debuutalbum uit 2010 volgen door een ijzersterke tweede compact disc. Net als de eerste plaat pakt ook Future History je direct beet. De dansers onder ons zullen moeite hebben om stil te blijven zitten, maar ook de minder getalenteerden zullen bij het beluisteren van deze plaat hoogstwaarschijnlijk hun gêne opzij zetten en enkele houterige danspasjes wagen. Want stiekem zou iedereen natuurlijk willen dat hij kon dansen als Jason, die zijn tweede album wederom slim in elkaar heeft gezet. Uptempo nummers als ‘Don’t wanna go home’ en ‘Breathing’ worden afgewisseld met wat rustiger werk als ‘It girl’ en ‘Givin’ up’, maar vrijwel alle songs zijn prima dansbaar. Alleen het slotstuk ‘Dumb’, waarin Jason zijn noten zingt onder begeleiding van een gitaartje, is vooral een luisterliedje.

Wat de albumtitel betreft, die dekt de lading aardig. Met onder andere een gewaagde maar geslaagde remake van één van de mooiste nummers aller tijden (‘Africa’ van Toto) toont deze youngster zijn historisch besef. Als hij op deze manier doorgaat met goede platen maken dan ligt er voor hem een gouden toekomst in het verschiet. ‘Future History’ is een album waarmee Jason Derülo zijn grote belofte definitief inlost.

Cijfer: 8

Toptracks: It girl, Fight for you, Pick up the pieces

Taylor Swift @ Ahoy

Tue, 8 Mar 2011 00:23:16 +0000

Mon 7 Mar – Taylor Swift, Tom Dice

Taylor Swift
Gezien: maandag 7 maart, Ahoy Rotterdam

Het is zowel begrijpelijk als onbegrijpelijk dat Ahoy niet helemaal uitverkocht was voor het allereerste optreden van Taylor Swift op Hollandse bodem. Begrijpelijk omdat de pop-/countryzangeres in Nederland (nog) niet de status heeft die zij in haar thuisland, de VS, wel heeft. Onbegrijpelijk omdat zij die status, en dus een uitverkocht huis, na drie steengoede albums wel verdient.

Terwijl ze toch echt pas 21 jaar jong is heeft de lange blondine dus al een aardig repertoire. Nummers die het Nederlandse publiek nog nooit live heeft mogen aanhoren. De plaat ‘Fearless’ is dusdanig briljant dat die zonder probleem in zijn geheel opgevoerd had mogen worden. Helaas speelde ze van deze cd slechts vier nummers en van haar debuutalbum geen enkele track. De rest van de anderhalf uur werd gevuld met songs van het (overigens ook erg sterke) album ‘Speak Now’. Wel een beetje karig voor vijftig euro. Wellicht is er wat betreft de lengte van de show rekening gehouden met de gemiddelde leeftijd van het publiek, dat doorgaans waarschijnlijk niet veel later dan 21.00u de bedstee opzoekt.

Hoewel dus iets aan de korte kant waren de negentig minuten Taylor die het publiek werd gegund wel erg fijn. Goede muziek, goede band, fraaie visuele effecten. Maar bovenal: Taylor Swift! Vanaf haar entree is het direct duidelijk; die meid heeft het gewoon! Het maakt niet uit welke kleur haar jurkje is (ze wisselt tijdens het optreden een aantal keer van creatie), ze is overal beeldschoon in. Met een uitstraling en een portie zelfvertrouwen van heb ik jou daar weet ze de Rotterdamse poptempel moeiteloos om haar vinger te winden. Daar komt nog bij dat Swift haar publiek het gevoel geeft dat ze echt heel veel voor haar betekenen. Hoewel we niet moeten vergeten dat Taylor in haar vrije tijd graag bijklust als actrice lijkt haar liefde voor haar publiek oprecht. Met het tochtje dwars door de toeschouwers richting een klein podiumpje aan de andere kant van de zaal en de high-fives die ze ondertussen met zoveel mogelijk mensen probeert te maken scoort ze nog meer bonuspunten. En dan vergeten we nog bijna haar prachtige stem, die ze blijkbaar ook tijdens een grote liveshow prima weet te gebruiken.

Taylor Swift is een hele grote mevrouw. In Amerika weten ze dat al. Nederland moet nog overstag, maar als madame zo doorgaat kan het niet anders dan dat Ahoy de volgende keer massaal vol zal stromen om dit natuurtalent aan het werk te zien.

Cijfer: 8

Angels & Airwaves, Tilburg, 013

Fri, 28 Jan 2011 09:11:52 +0000

Thu 27 Jan – Angels & Airwaves, Neon Trees, Twin Atlantic

Angels & Airwaves
Gezien: 27-1-2011, 013, Tilburg

De drie albums die de mannen van Angels & Airwaves (kortweg AVA) tot nu toe hebben uitgebracht zijn stuk voor stuk juweeltjes. De muziek is krachtig maar werkt tegelijkertijd bijzonder ontspannend en relativerend. De sfeer die de band hiermee oproept is hun sterkste punt.
Een goede cd wil echter nog niet automatisch garant staan voor een goede liveshow. AVA is hier, in beperkte mate, een voorbeeld van. Wanneer je van de muziek wilt genieten kun je beter een cd ‘tje opzetten dan naar een concert gaan. Muzikaal is het live zeker niet slecht maar het klinkt natuurlijk altijd een stuk minder gelikt dan een goed geproduceerd stukje werk uit de studio, iets wat de muziek van AVA zeer ten goede komt. Bovendien is frontman Tom DeLonge niet de meest begenadigde zanger op deze aardbol. Hij heeft weliswaar een prettige, karakteristieke stem, maar die komt op het podium niet echt uit de verf. Bovendien moet de beste man misschien toch wat meer aan zijn conditie werken want hij lijkt tijdens de show regelmatig naar adem te moeten happen. Wellicht kan hij zich eens bij zijn mede bandleden David Kennedy en Atom Willard voegen wanneer zij tussen de shows door een stukje gaan hardlopen. Willard heeft overigens een tijd staan van 3.25 op de marathon. Wat een held!
Hoewel dus niet het grootste zangtalent is DeLonge wel een geboren entertainer. Met zijn voorkomen en uitstraling weet hij het publiek steevast voor zich te winnen. Ook de man van het licht verdient een pluim. De fraaie lichteffecten passen precies bij de muziek. Het beeld dat je hersenen creëren wanneer ze worden blootgesteld aan AVA wordt nu geprojecteerd op het podium. Bijzonder knap gedaan. Verder blijven de songs natuurlijk ijzersterk en heerst er een goede sfeer in de Tilburgse poptempel. Hoewel niet uitverkocht was duidelijk dat degenen die er waren AVA in hun hart hadden gesloten. Vooral tijdens het laatste nummer (The war) ging de zaal lekker mee.

Alles bij elkaar opgeteld bracht het Amerikaanse kwartet een acceptabele show op de planken. En voor de echte fans maakt het vaak niet eens zoveel uit wat er allemaal precies uit die geluidsboxen komt. Soms is het ook gewoon fijn om lekker met z’n allen mee te schreeuwen met je favoriete songs. In alle rust genieten van de muziek kan thuis immers altijd nog. En die blijft hemels!

Cijfer: 7

Review: Angels & Airwaves, Tilburg, 013

Fri, 28 Jan 2011 09:08:30 +0000

Angels & Airwaves
Gezien: 27-1-2011, 013, Tilburg

De drie albums die de mannen van Angels & Airwaves (kortweg AVA) tot nu toe hebben uitgebracht zijn stuk voor stuk juweeltjes. De muziek is krachtig maar werkt tegelijkertijd bijzonder ontspannend en relativerend. De sfeer die de band hiermee oproept is hun sterkste punt.
Een goede cd wil echter nog niet automatisch garant staan voor een goede liveshow. AVA is hier, in beperkte mate, een voorbeeld van. Wanneer je van de muziek wilt genieten kun je beter een cd ‘tje opzetten dan naar een concert gaan. Muzikaal is het live zeker niet slecht maar het klinkt natuurlijk altijd een stuk minder gelikt dan een goed geproduceerd stukje werk uit de studio, iets wat de muziek van AVA zeer ten goede komt. Bovendien is frontman Tom DeLonge niet de meest begenadigde zanger op deze aardbol. Hij heeft weliswaar een prettige, karakteristieke stem, maar die komt op het podium niet echt uit de verf. Bovendien moet de beste man misschien toch wat meer aan zijn conditie werken want hij lijkt tijdens de show regelmatig naar adem te moeten happen. Wellicht kan hij zich eens bij zijn mede bandleden David Kennedy en Atom Willard voegen wanneer zij tussen de shows door een stukje gaan hardlopen. Willard heeft overigens een tijd staan van 3.25 op de marathon. Wat een held!
Hoewel dus niet het grootste zangtalent is DeLonge wel een geboren entertainer. Met zijn voorkomen en uitstraling weet hij het publiek steevast voor zich te winnen. Ook de man van het licht verdient een pluim. De fraaie lichteffecten passen precies bij de muziek. Het beeld dat je hersenen creëren wanneer ze worden blootgesteld aan AVA wordt nu geprojecteerd op het podium. Bijzonder knap gedaan. Verder blijven de songs natuurlijk ijzersterk en heerst er een goede sfeer in de Tilburgse poptempel. Hoewel niet uitverkocht was duidelijk dat degenen die er waren AVA in hun hart hadden gesloten. Vooral tijdens het laatste nummer (The war) ging de zaal lekker mee.

Alles bij elkaar opgeteld bracht het Amerikaanse kwartet een acceptabele show op de planken. En voor de echte fans maakt het vaak niet eens zoveel uit wat er allemaal precies uit die geluidsboxen komt. Soms is het ook gewoon fijn om lekker met z’n allen mee te schreeuwen met je favoriete songs. In alle rust genieten van de muziek kan thuis immers altijd nog. En die blijft hemels!

Cijfer: 7

Review: Taylor Swift - Speak now

Sat, 6 Nov 2010 21:39:42 +0000

Na het briljante ‘Fearless’, dat twee jaar geleden uitkwam en de van dat album afkomstige hit ‘Love Story’, was het lang stil rondom Taylor Swift. In Nederland althans, want in haar thuisland (USA) is de inmiddels twintigjarige blondine de best verkopende zangeres. Nou ja, niet in héél Nederland was het Taylorstil, want in een bepaald flatje in Boxtel wordt haar muziek met grote regelmaat gedraaid. In datzelfde flatje werd dan ook reikhalzend uitgekeken naar nieuw werk van deze Amerikaanse schone. Dat nieuwe werk is er nu in de vorm van het album ‘Speak Now’.

De flatbewoner stelde zich tegelijkertijd de vraag: zou de nieuwe cd de vorige kunnen evenaren? Na enkele luisterbeurten moet deze vraag met ‘nee’ worden beantwoord. Voorgaande zinnen moeten eigenlijk anders geformuleerd worden want zo klinkt het veel te negatief. ‘Speak now’ is namelijk wederom een ijzersterke plaat! Het schijfje heeft alleen de pech van een ronduit meesterlijke voorganger.

In een interview in de Volkskrant geeft Swift aan dat ze met het nieuwe album niet alleen succesvol wil zijn in Amerika maar ook in Europa. De sound is naar eigen zeggen iets meer richting pop gegaan. In sommige nummers is dat inderdaad duidelijk te horen, onder andere in ‘Better Than Revenge’. Gegarandeerd hitmateriaal overigens. Hoewel vooral de uptemponummers heerlijk catchy en poppy klinken is de countryinvloed nog altijd duidelijk aanwezig. En juist dat maakt dat haar muziek zo heerlijk klinkt. Dat, en de herkenbare en mooie teksten. Taylor zingt over de liefde en het leven. Al haar liedjes zijn gebaseerd op eigen ervaringen. Zo is ‘Dear John’ een sneer richting womanizer John Mayer met wie ze korte tijd een relatie had. Ook andere ex-vriendjes komen er allerminst genadig vanaf. In hetzelfde interview laat ze daarom optekenen: “Iedereen die met mij date loopt een risico”. Desondanks zullen er ongetwijfeld veel mannen bereid zijn om voor haar een risicootje te nemen. Bovendien, wie wil er nou niet bezongen worden door een dame met zo’n prachtige stem?

Cijfer: 8.5
Toptracks: Back to December, Better Than Revenge, Haunted

Review: Taylor Swift – Fearless

Fri, 15 May 2009 07:55:02 +0000

Hoe vaak kom je nog een album tegen met louter steengoede nummers? Niet zo vaak is mijn ervaring, maar ‘Fearless’ van Taylor Swift is er zo eentje. Een betoverend mooie plaat, waarvan elke track wel een favoriet kan zijn.
De pas 19-jarige Amerikaanse singer-songwriter gaat op ‘Fearless’ verder waar ze met haar debuutalbum ‘Taylor Swift’ gebleven was, namelijk met het maken van heerlijke country-popliedjes, al is de countryinvloed op het huidige album iets minder duidelijk aanwezig.
In het merendeel van de nummers bezingt Taylor de oneindige complicaties die de liefde met zich meebrengt. Dit doet ze op een manier die er voor zorgt dat de liedjes helemaal tot leven komen, soms luchtig, soms zwaarmoedig, maar altijd even mooi. Met haar prachtige, frisse stemgeluid weet ze de emoties in de nummers perfect over te brengen. Persoonlijk heb ik het idee dat de teksten nog herkenbaarder worden omdat ze worden gezongen door een soort van generatiegenoot, in plaats van door iemand die naast zijn gitaar ook altijd zijn kunstgebit naast zijn bed heeft staan. De liefdesverhalen van Taylor, ook al zijn ze niet allemaal even vrolijk, laten je even lekker helemaal wegzwijmelen en zorgen niet zelden voor vochtige ogen. Iets dat liefhebbers van het romcom-filmgenre en Net5-vrouwenseries, waartoe ik mezelf ook zeker mag rekenen, absoluut kunnen waarderen.
Ook de overige nummers, bijvoorbeeld het verhaal over het leven van een meisje aan het begin van haar schoolloopbaan (Fifteen) en de ode aan haar vader (Best Day) zijn ware juweeltjes. Maar zoals ik al eerder aangaf geldt dit voor ieder nummer op deze cd. Zowel tekstueel als muzikaal is er helemaal niets op aan te merken. Ik durf te beweren dat de jonge blondine met ‘Fearless’ een perfect album heeft afgeleverd en het moet wel heel raar lopen wil dit schijfje niet doorstoten naar mijn top drie aller tijden.
Niets dan lof dus voor Taylor Swift, al kleeft daar voor haar ook wel een nadeeltje aan. Het zal ontzettend moeilijk worden om in de toekomst het niveau van deze plaat te evenaren, laat staan te overtreffen. Zeker is wel dat we nog veel van deze dame gaan horen.

Cijfer: 10

Toptracks: Fearless, Love Story, Breathe

Review: Kelly Clarkson – All I ever wanted

Fri, 15 May 2009 07:39:08 +0000

Al jaren ben ik fan van deze gezellige tante met het knappe, ietwat ondeugende gezichtje. En dan met name van de singles die ze uitbrengt. ‘Since U Been Gone' en ‘Never Again’ zijn hier voorbeelden van. Catchy popsongs met een lekker stevig ritme. Haar albums konden me echter nooit zo bekoren. De uptempo-songs waren vaak nog wel ok, maar aan de wat rustigere nummers beleefde ik doorgaans weinig plezier. Hoe anders is dat bij haar meest recente project ‘All I Ever Wanted’. Op deze cd zijn ook dit soort nummers prima te pruimen. De ballade ‘Already gone’ is zelfs een klein pareltje.
Verder bevat deze cd een flinke lading liedjes zoals we die van Kelly Clarkson gewend zijn. Lekker catchy met een lekker tempo. Nummers die ook live, met een flinke band erachter, waarschijnlijk zeer goed uit de verf zullen komen.
Ook deze keer zullen de singles er wel weer uit gaan springen, maar dit zal er ditmaal niet voor gaan zorgen dat de rest van de plaat een teleurstelling oplevert. Een sterk album van deze winnares van American Idol in 2002, waarmee ze eindelijk de goede weg lijkt te hebben ingeslagen.

Cijfer: 7.5

Toptracks: My life would suck without you, Already gone, Longshot

Review: The Classic Crime – The Silver Cord

Fri, 15 May 2009 07:29:14 +0000

The Classic Crime is terug. En hoe! Het debuutalbum ‘Albatross’ stond al als een huis, maar met ‘The Silver Cord’ heeft het muzikale vijftal uit Seattle deze (toch al vrij riante) woning uitgebouwd tot een kasteel van buitenproportionele omvang.
Deze plaat huisvest een nog grotere hoeveelheid energie dan zijn voorganger. Dit komt onder meer door het hogere tempo in verschillende songs en het feit dat de nummers muzikaal wat meer body hebben gekregen. Op de vorige cd was het allemaal net wat melodischer. Het credo van ‘The Silver Cord’ lijkt toch vooral te zijn: volledig uit je plaat gaan! Zanger Matt MacDonald zingt alle nummers met zoveel passie en overtuiging, dat je als vanzelf je remmingen laat varen en volledig opgaat in de muziek.
Het beste aspect aan deze cd is dat er geen enkel zwak nummer op staat. Weliswaar zijn er enkele uitschieters naar boven, maar geen enkele track scoort lager dan een 8. En dat is wat een album tot een goed album maakt. Zonder twijfel één van de beste gitaarplaten van de afgelopen jaren!

Cijfer: 9

Toptracks: Just a man, Salt in the snow, Everything

Aanvallend ingesteld Silverstein

Tue, 12 May 2009 11:05:40 +0000

Mon 11 May – Silverstein, Attack! Attack!

Het was zeker een fijn concertje gisteren in de Melkweg, al leek de zanger van Silverstein me niet helemaal goed bij stem. Bij de 'schreeuwstukken' kwam hij er nooit bovenuit. Een ramp is dat niet want verstaan doe je die passages toch zelden. Verder vond ik het jammer dat twee van mijn favoriete nummers (Discovering the waterfront & Ides of march) niet opgevoerd werden. Een derde nadelig aspect van de avond waren die twee patiënten achter ons op het balkon, die met grote regelmaat een geluid voortbrachten dat nog het meest leek op dat van een stervend paard. Uiterst irritant.
Verder niets dan lof voor deze muzikale avond. Mijn twee favoriete nummers van de nieuwste cd (Vices & American Dream) werden gelukkig wel te berde gebracht, wat het gemis van de al eerder genoemde favorieten redelijk compenseerde.
Last but not least vond ik ook het voorprogramma erg goed. Zo goed dat ik na afloop zelfs hun cd'tje heb aangeschaft, iets dat ik normaal gesproken niet vaak doe. Ik kende de band nog niet maar Attack! Attack! heeft er sinds gisteren weer een fan bij. Heerlijke catchy muziek, dat lijkt op een mix van Fall Out Boy, Relient K en nog meer van dat moois. Ik hou er van!

Slotconclusie: een prima avond, al voelde ik me met mijn 25 lentes wel een behoorlijke ouwe lul temidden van al die jeugd. Ik had vooraf niet verwacht dat de gemiddelde leeftijd van het publiek zo laag zou liggen. Maar dat doet er eigenlijk ook vrij weinig toe, ik heb het prima naar mijn zin gehad.