en http://creativecommons.org/licenses/by-nc-sa/2.0/uk/ Thu, 1 Jan 1970 00:00:00 +0000 Thu, 1 Jan 1970 00:00:00 +0000 60 http://www.audioscrobbler.net/data/webservices mkubien's Last.fm Journal http://www.last.fm/user/mkubien/journal The Last.fm journal for mkubien. Last.fm journals are a place to talk about all things music. Działo się w Gdańsku http://www.last.fm/user/mkubien/journal/2009/06/06/2rzuq1_dzia%C5%82o_si%C4%99_w_gda%C5%84sku Sat, 6 Jun 2009 10:31:49 +0000 http://www.last.fm/user/mkubien/journal/2009/06/06/2rzuq1_dzia%C5%82o_si%C4%99_w_gda%C5%84sku Pierwszy raz w życiu uczestniczyłem w wydarzeniu tego formatu, w dodatku 15 metrów od sceny (sektor A). Ogólnie wrażenia są pozytywne, chociaż przynajmniej do kilku rzeczy można mieć zastrzeżenia.

Ciężkie chmury wiszące przez cały dzień nad Gdańskiem co jakiś czas straszyły deszczem, dało się też słyszeć grzmoty. Na szczęście na czas koncertu, jak na zamówienie, pogoda zrobiła się idealna. No, mogłoby być trochę cieplej.

Jeszcze przed rozpoczęciem koncertu okazało się, że ktoś z organizatorów „dał ciała” – w sektorze B, który znajdował się przed sceną, po jej prawej stronie, wydzielono bardzo duży sektor dla „VIP-ów”, do którego wejściówek nie dało się kupić normalną drogą. Nic dziwnego, że posiadaczy biletów do sektora B ogarnęła wściekłość, gdy okazało się, że nie mają szansy podejść do sceny bliżej niż na kilkadziesiąt metrów. Niestety – ewidentna wtopa…

Sam koncert rozpoczął się od półgodzinnych występów czterech wykonawców:

Publika najlepiej bawiła się przy muzyce wyśmiewanego przez wielu Kombii. Nie zabrakło takich hitów, jak Pokolenie, Black and white, Słodkiego, miłego życia i Nasze Rendez-Vous. Zespół oczywiście był wspierany przez publiczność, która nie miała żadnych problemów ze śpiewaniem znanych przecież wszystkim refrenów.

Bardzo dobry kontakt z publicznością miały również Lombard i Kora. Na występie pierwszego zespołu nie zabrakło hitów Przeżyj To Sam i Szklana pogoda, zaśpiewanych razem z publicznością.

Z kolei Kora zaśpiewała m.in. utwory Cykady Na Cykladach, Krakowski Spleen czy O! Nie rób tyle hałasu.

Najmniej publiczność rozruszał Tilt. Co z tego, że zespół w ówczesnych czasach w pewnym sensie „kultowy”, skoro nawet utwory Runął Już Ostatni Mur i Mówię Ci, że... nie porwały zgromadzonych widzów.

Przerwy techniczne pomiędzy poszczególnymi występami wypełniały kilkunastominutowe filmy dokumentalne. Niestety nikt nie wpadł na to, żeby wyświetlać je na głównym telebimie z tyłu sceny – można było je oglądać tylko na bocznych telebimach. Publiczność stojąca tuż przy scenie dzięki temu była wybitnie znudzona (bo ile razy można oglądać ludzi ustawiających instrumenty czy zmywających mopem scenę).

Schodząca ze sceny Kora zaprosiła wprawdzie na scenę zespół Scorpions, ale wcześniej na scenie pojawił się prezydent Lech Wałęsa. Entuzjazm publiczności pokazał, że wiele osób nic nie robi sobie z prób deprecjonowania jego zasług przez pewne środowiska polityczne. Można przypuszczać, że gdyby do publiczności zamiast Wałęsy wyszedł obecny tzw. „prezydent jednej partii”, spotkałby się z o wiele mniej sympatycznym przyjęciem.

Pan Wałęsa wraz ze swoimi współpracownikami przewrócił wielkie kostki domina, co miało symbolizować upadek komunizmu w Europie Środkowo-Wschodniej. Potem rozpoczęło się oczekiwanie na występ jednej z głównych gwiazd wieczoru – zespołu Scorpions.

Nie jestem jakimś wielkim fanem Scorpionsów, nie znam wszystkich ich utworów, ale to właśnie dla nich przyjechałem do Gdańska. Ich muzykę znam głównie z nagranej z berlińskimi filharmonikami płyty Moment of Glory, więc nie do końca wiedziałem, czego się spodziewać. Okazało się jednak, że chociaż panowie Klaus Meine i Rudolf Schenker, będący trzonem Scorpionsów, mają już po 60 lat, potrafili dać energetyzujący występ. Wiele utworów usłyszałem pierwszy raz w życiu, ale nie zabrakło znanych mi Rock You Like a Hurricane, Send Me An Angel, Big City Nights czy Still Loving You. W trakcie koncertu z całą siłą ukazała się wada zapraszania wykonawców grających tak skrajnie różną muzykę, jak Scorpions i Kylie Minogue. Chociaż przy muzyce Scorpionsów większość ludzi bawiła się świetnie (nawet czasem dało się zauważyć pogo), zagorzałych fanów Kylie można było poznać po tym, że stali sztywno, jakby połknęli kij od szczotki. Dopiero na końcówce występu Scorpionsów falowały już całe sektory. No bo kto nie zna ballady Wind Of Change, opisującej przemiany w Europie Środkowo-Wschodniej?

Po występie rozpoczęło się półgodzinne oczekiwanie na występ Kylie Minogue. Wtedy też sektory częściowo opustoszały. Trudno się dziwić – wiele osób lubiących cięższe brzmienie nie miało czego szukać na koncercie „słodkiej Kylie”.

Ja wcześniej nie interesowałem się muzyką Kylie Minogue. I nie żałuję. Jej występ nie trafił do mnie, po prostu nie jestem adresatem jej muzyki. Z całego show znam tylko dwa utwory – Can't Get You Out of My Head i I Should Be So Lucky, ale wcześniej nie przypisywałem ich do tej wykonawczyni. Na pewno Kylie nie można odmówić dobrego kontaktu z publicznością. Była zachwycona, gdy widzowie zaśpiewali jej „Happy Birthday” i „Sto lat” (28 maja obchodziła swoje 41. urodziny). Przyjęła też od jednego z fanów czerwoną koszulkę z białym napisem „Poland loves Kylie”.

Całe wydarzenie zakończył pokaz sztucznych ogni przy utworach (granych oczywiście z taśmy) zespołów U2 (New Year's Day) i Pink Floyd (Another Brick in the Wall, Part 2).

Podsumowując: mimo wielogodzinnej podróży pociągiem, obolałych nóg i bolącej głowy warto było być w Gdańsku. Oby przyszłoroczny koncert był jeszcze lepszy!]]>