rajmund69's Last.fm Journal

Sleep:less

Thu, 18 Aug 2011 05:14:21 +0000

Dawno tu nic nie było...

1. Czego w tej chwili słuchasz?
Seventh Son Of A Seventh Son
Śniła mi się ostatnio ta płyta, a strasznie dawno jej nie słuchałem.

2. Piosenka, która cię zasmuca?
Włącz radio - to będzie ta. Zasmuca mnie, że takie rzeczy biją dziś rekordy popularności.

3. Jaka jest najbardziej wkurzająca piosenka świata?
Wierzę, że każda piosenka ma swój czas i miejsce. Najbardziej wkurzają mnie piosenki grane w nieodpowiednim czasie i nieodpowiednim miejscu.

4. Twój ulubiony zespół wszech czasów?
Naprawdę muszę?

5. Ostatnio poznany zespół?
To może inaczej: ostatnie muzyczne zauroczenie (bo po tak krótkim czasie znajomości ciężko stwierdzić, czy będzie z tego prawdziwa miłość). Połowa kapel z Ultimae Records.

6. Ulubiony kobiecy głos?
Jeszcze tej artystki nie ma na laście. A z tych, co są... Hmm... Kogo tam najwięcej nabite... Kate Bush ostatnio polubiłem.

7. Ulubiony męski głos?
Niech będzie, że Karol z Fieldsów. I HAL 9000, bo jego głos informuje mnie o nowych mailach.

8. Gatunek muzyczny, którego słuchasz najczęściej?
Z tym jest zawsze problem... Gothic, industrial, synth, a ostatnio psybient, psytrance i jeszcze kilka innych psów.

9. Czego słuchasz, by się rozkręcić?
Od dłuższego czasu mam ustawiony budzik z Hosannas From The Basements Of Hell. To naprawdę działa, jak ci się nagle ktoś tak wydrze nad uchem "LIFT UP YOUR SPIRIT!"

10. Czego słuchasz, gdy chcesz się uspokoić?
Ambientów, psybientów i szumu wiatraka w komputerze.

11. Ostatni koncert, na którym byłeś?
Aż muszę sprawdzić. Riverside w Stodole. A nie, jeszcze była Joanna Makabresku i 1984 w No Mercy. Dobry koncert w złych okolicznościach.

12. Zespół, którego słuchasz ostatnio najczęściej?
Carbon Based Lifeforms, Hybrid i Christopher Franke.

13. Najbardziej znienawidzony zespół?
Wciąż nie cierpię Rolling Stonesów.

14. Piosenka, która cię zastanawia?
Cry. Zastanawiam się przy niej, gdzie w końcu znajdę całą płytę Suzaniny.

15. Zespół, który twoim zdaniem świat powinien kochać tak samo, jak ty?
Och, jest tylu niedocenionych artystów... Na świecie: niech będzie, że Numan. W Polsce: chciałbym, żeby Hedone było popularniejsze. Może wydawaliby częściej płyty :P

16. Najlepszy teledysk?
Kiedyś już tu zrobiłem wielką listę najlepszych teledysków.

17. Czy umiesz grać na jakimś instrumencie?
Umiem komputer.

18. Czy byłeś kiedyś w mosh-picie?
Zanim koncertowo zdziadziałem, to rzadko kiedy bywałem gdzie indziej.

19. Czy masz swój zespół?
Żeby jeden.

20. Czy kiedykolwiek umawiałeś się z muzykiem?
Chyba nie.

21. Czy chciałbyś być muzykiem?
Chyba już z tego wyrosłem.

22. Najlepszy zespół z laskami?
Massive Attack - zawsze sobie genialnie te laski dopasują do swojej muzyki.

23. Piosenka, którą ostatnio słyszałeś w radiu?
Lastowe radio wyrzuciło mi dziś Eminema.

24. Co sądzisz o muzyce klasycznej?
Jestem zbyt mały, by coś o niej sądzić.

25. Co sądzisz o muzyce country?
Jestem zbyt duży, by coś o niej sądzić.

26. Co sądzisz o black metalu?
Że zrewolucjonizował tzw. "misheardy" na JołTubie.

27. Ostatni wielki zespół, który widziałeś na żywo?
1984 to dla mnie wielki zespół.

28. Czy słuchasz muzyki w językach obcych?
A że niby miałbym słuchać tylko po polsku?

29. Najgorszy moment na koncercie?
Kiedy zdajesz sobie sprawę, że kapela, której uwielbiasz słuchać w domu, zupełnie sobie nie daje rady na żywo.

30. Najśmieszniejszy moment na koncercie?
Wciąż mam w pamięci to "feel of the dark" na koncercie Ironów trzy lata temu.

31. Najsmutniejszy moment na koncercie?
Jak się z niego wraca bez słowa, bo nie za bardzo wiadomo, co powiedzieć.

32. Najlepszy zespół z Twojego kraju?
Zdecydowanie i niezaprzeczalnie Republika.

33. Jakim instrumentem muzycznym byś był?
Syntezatorem. Wszyscy wciąż kłóciliby się, czy pasuję do takiej to a takiej muzyki. Ilustrowałbym masę filmów. I byłbym najpopularniejszy w latach osiemdziesiątych!

34. Czy słuchasz radia?
Pomijając lastowe, to tydzień temu próbowałem słuchać audycji pewnej bardzo znanej polskiej gothki. Załamałem się - pewnie znów nie tyknę radia przez parę lat.

35. Czy oglądasz telewizje muzyczne?
A to jeszcze są takie? Czasem u Murzyna MTV2 - zanim się film z Seagalem ściągnie.

36. Czy śledzisz listy przebojów?
Tak - własne, na last.fmie. Są najciekawsze.

37. Czy spotkałeś sławnych muzyków?
No zdarzało się.

38. Czy ktoś z twojej rodziny lub znajomych jest muzykiem?
Moja rodzicielka gra na pianinie. Ze znajomych nie - i pewnie dlatego nie udało mi się podbić świata z żadnym zespołem.

39. Piosenka, która najlepiej oddaje w tej chwili twoje uczucia?
Nowhere - bynajmniej nie chodzi mi o tytuł.

40. Piosenka, która najlepiej opisuje twoje życie?
http://www.youtube.com/watch?v=Et6hEsjHI0M

41 Czy znasz imiona członków zespołów, których słuchasz?
To moi przyjaciele, jak mógłbym nie znać ich imion.

42. Czy wygląd zewnętrzny artysty ma dla ciebie jakieś znaczenie?
Nie. Ale pewnie poszedłbym na koncert Emilie Autumn, choć jej muzyka zupełnie do mnie nie trafia.

43. Jakiego słynnego muzyka chciałbyś poślubić?
Jakiegoś, co ma dużą kolekcję płytową.

44. Ulubiony filmowy soundtrack?
O juzes. Niech będzie tak:
Score - Blade Runner.
Dobór piosenek - Donnie Darko.
Serial - X-Files.

45. Czego słuchają twoi rodzice?
Rodzicielowi zawdzięczam chociażby miłość do Pink Floydów i King Crimson. Rodzicielka męczy mnie od paru dni o dyskografię Doorsów.

46. Czego słuchasz dokładnie w tej chwili?
Zapętliłem tych Ironów.

47. Czy nosisz koszulki zespołów?
Bardzo rzadko.

48. Do jakiej subkultury muzycznej byś siebie zaliczył?
Romantyków szeroko pojętej muzyki rockowej.

49. Jaka piosenka aktualnie się ciebie uczepiła?
W innym journalu kliknąłem nieumyślnie Always On My Mind i pewnie teraz się ode mnie nie odczepi przez tydzień...

50. Czy śpiewasz pod prysznicem?
Sporadycznie.

51. Jeśli tak, to co?
Najczęściej jakieś bezeceństwa - ale kiedyś po imprezie śpiewałem np. "Bogurodzicę".

52. Wolałbyś ożenić się z muzykiem, czy samemu nim być?
Wolałbym mieć własne How to Destroy Angels.

53. Jak ważny jest dla ciebie gust muzyczny twojego partnera?
Nie odezwę się do człowieka, zanim nie zobaczę jego last.fmu - czy to wystarczy za odpowiedź?

54. Hanson wprowadza się tuż obok. Idziesz się przywitać, czy aranżujesz dla niego wpierdol?
Kto to Hanson? Może Manson? Wtedy na pewno wpadłbym pogadać.

55. Sex, drugs and rock'n'roll?
Ten rock'n'roll mi tu chyba najmniej pasuje.

56. Czy gotujesz przy muzyce?
A to da się bez?

57. Jeśli mógłbyś dołączyć do jakiegokolwiek zespołu na świecie, jaki byś wybrał?
Założyłbym własny, ale gdybym mógł dobrać sobie do niego dowolnych muzyków, to wyglądałoby to pewnie jakoś tak:

Jon Crosby - gitara (w połowie koncertu, jakby się już zapił, to zastępowałby go Robin Finck)
Melissa Auf der Maur - bas
Charlie Clouser - keyboardy i MacBooki
Dr Avalanche - perkusja

Oczywiście byłby to tylko skład live, bo muzykę tworzyłbym w całości sam, jak ten... No, jak mu tam było...

I w ogóle dlaczego tych pytań było akurat 57?

Riverside - Stodoła, Warszawa, 5_29_2011

Mon, 30 May 2011 15:30:57 +0000

http://www.rockmetal.pl/relacje/riverside-10.urodziny-warszawa.11.html

Nie 29 V – Riverside 10th Anniversary Tour
Riverside, The Pineapple Thief, Paatos

Song spam

Tue, 26 Apr 2011 23:08:26 +0000

This was called "30 day song challenge" on Facebook, but I'm too lazy to give just one song a day and I hate Facebook too much, so here's the whole list at once...

01 your favorite song
Right now it would be: Greg Lo Piccolo, Tim Ries - Security
And it isn't streamable anywhere, so you have to use your imagination (because I don't suppose you know it).

02 your least favorite song
Turn on the radio.

03 a song that makes you happy

04 a song that makes you sad

05 a song that reminds you of someone

06 a song that reminds you of somewhere

07 a song that reminds you of a certain event

08 a song that you know all the words to

09 a song that you can dance to

10 a song that makes you fall asleep

11 a song from your favorite band

12 a song from a band you hate

13 a song that is a guilty pleasure

14 a song that no one would expect you to love

15 a song that describes you

16 a song that you used to love but now hate

17 a song that you hear often on the radio (of course it's the last.fm radio)

18 a song that you wish you heard on the radio

19 a song from your favorite album

20 a song that you listen to when you’re angry

21 a song that you listen to when you’re happy

22 a song that you listen to when you’re sad

23 a song that you want to play at your wedding

24 a song that you want to play at your funeral

25 a song that makes you laugh

26 a song that you can play on an instrument

27 a song that you wish you could play

28 a song that makes you feel guilty

29 a song from your childhood

30 your favorite song at this time last year

Thank you, goodnight.

Blackfield - Progresja, Warszawa, 4_14_2011

Fri, 15 Apr 2011 14:34:17 +0000

Wziuuuu:

http://www.rockmetal.pl/relacje/blackfield.mati.gavriel-warszawa.11.html

Blackfield
Mati Gavriel
Czw 14 IV – Blackfield, Mati Gavriel

The Syntetic - Hydrozagadka, Warszawa, 2_25_2011

Sun, 27 Feb 2011 23:58:55 +0000

http://cth.boo.pl/home/?p=2349

Tagi: Pia 25 II – Człowiek Widmo aka Miszcz Pawarotti aka The Syntetic, The Syntetic

The Young Gods - Progresja, Warszawa, 2_22_2011

Sun, 27 Feb 2011 23:57:28 +0000

http://www.rockmetal.pl/relacje/the.young.gods-warszawa.11.html

Tagi: Wto 22 II – The Young Gods - trasa na XXV lecie legendy industrialnego rocka, The Young Gods

Podsumowanie Roku 2010

Mon, 27 Dec 2010 08:53:48 +0000

27 grudnia, zatem niech tradycji stanie się zadość.

ZACHWYTY (w skali dla lat parzystych)
Chyba opatentuję tę moją teorię z latami parzystymi i nieparzystymi: od 2004 roku to się w pełni sprawdza. Kilka z wymienionych poniżej płyt było całkiem fajnych, ale za rok pewnie o wszystkich zapomnę. Należy też dodać, że podobało mi się jeszcze parę innych albumów, ale nie będę o tym mówił publicznie.

01 Melissa Auf Der Maur - Out of Our Minds
Nie jest to ponadczasowe arcydzieło, ale w tym roku chyba najbardziej do mnie przemówiło.

02 Bończyk & Krzywański - Ideologia Snu
Jestem pod wrażeniem, że można w tym kraju jeszcze nagrać taką płytę: kingcrimsonowsko trudną i ze świetnymi tekstami. Możliwe, że gdybym poznał ją wcześniej i zdążył się bardziej osłuchać, to trafiłaby na sam szczyt.

03 Filter - The Trouble with Angels
Pisałem wszędzie, że to najlepszy album Filtera od czasu "Title of Record". Ale kto wie, może najlepszy w ogóle?

04 Killing Joke - Absolute Dissent
I tylko szkoda, że koncert nie wypalił...

05 Massive Attack - Heligoland
Po tylu latach czekania KAŻDY album byłby rozczarowujący, ale nie jest wcale tak źle.

06 Klaxons - Surfing the Void
Za samą okładkę należy się wyróżnienie.

07 Danzig - Deth Red Sabaoth
Nareszcie! Mięśniak wrócił i to z płytą w klimatach pierwszych czterech.

08 Duran Duran - All You Need is Now
"Astronaut" to nie jest, ale przynajmniej nie ma już Timbalanda. No i jak u Danziga: prawdziwie udany powrót do korzeni z pierwszych płyt.

09 Iris - Blacklight
Tak, ja i te moje wieśniackie synthpopy.

10 Hurts - Happiness
I tu też. Nowi Depeche? W żadnym wypadku. Ale Wonderful Life to ostatnimi czasy jeden z naprawdę bardzo nielicznych, ogrywanych do upadłego przebojów, na które nie bluzgałem.

Do tego chciałbym wyróżnić dwie ścieżki dźwiękowe, czego dotąd chyba nie miałem okazji robić.

Trent Reznor and Atticus Ross - The Social Network
Po dłuższej znajomości dochodzę do wniosku, że to bardziej dopracowana i skondensowana wersja ghostowych klimatów. Polubiliśmy się z tą płytą.

Hans Zimmer - Inception
No i jak Zimmera na ogół zupełnie nie trawię, tak "Incepcja" mu się naprawdę udała. Podobnie zresztą jak Nolanowi.

♠ ♠ ♠

ROZCZAROWANIA
W tym roku dla płyt byłem dość łaskawy. Zabolała mnie tak naprawdę tylko pierwsza trójka - a reszta to tak na dokładkę.

-01 Peter Gabriel - Scratch My Back
Już nie chcę wracać do tematu nawet... Zbyt straszne.

-02 How to Destroy Angels - How to Destroy Angels
Przeciwwaga dla OSTu "The Social Network" - odgrzewanie kotletów z żoną przy grillu. I jeszcze Coila tym szkalować...

-03 The Birthday Massacre - Pins and Needles
Przesłuchałem tej płyty chyba z pięć razy. Nie zapamiętałem nic. To nie tak miało być.

-04 MGMT - Congratulations
Liczyłem na nową porcję hitów na lato, a dostałem jakieś pretensjonalne, wymęczone dziadostwo.

-05 Daft Punk - Tron Legacy
Zawsze wolałem soundtracki elektroniczne od orkiestrowych. Myślałem, że jak Daft Punk, to będzie fajny soundtrack elektroniczny. Wyszedł niefajny soundtrack elektroniczno-symfoniczny.

-06 Kidneythieves - Trypt0fanatic
Coś się te powroty industrial rockowych zespołów nie bardzo udają ostatnio...

-07 Android Lust - The Human Animal
...a może po prostu w tym nurcie już nie ma nic ciekawego do zrobienia?

-08 Project Pitchfork - Continuum Ride
Tańców w powietrzu tym razem nie było.

-09 Gorillaz - Plastic Beach
Ale teledysk z Bruce'em był fajny.

-10 Electric Six - zodiac
No tak, klasycznie... Parzysty rok, taka sobie płyta Elektryków.

Do usłyszenia za rok.

Melissa Auf der Maur - Stodoła, Warszawa, 11_30_2010

Wed, 1 Dec 2010 16:30:24 +0000

Mimo że zima jak co roku zaskoczyła drogowców i doszczętnie sparaliżowała stołeczną komunikację miejską, jakoś udało mi się dotrzeć pod "Stodołę" na czas, a nawet: sporo przed czasem. Nie spodziewałem się przed klubem tłumów i faktycznie ich nie było. Nie myślałem jednak, że "Stodoła" będzie aż tak pusta... "Cóż, jest jeszcze całkiem wcześnie" - tłumaczyłem sobie i na krótko przed dwudziestą wszedłem na salę, gdzie już odbywała się projekcja filmu.

Co to za film? "Out of Our Minds", wspólne dzieło Melissy i reżysera Tony'ego Stone'a. Krótkometrażówkę nakręcono jako część projektu powiązanego z ostatnią płytą basistki. Sam film był mroczny, niepokojący i nie do końca zrozumiały. Znalazło się w nim miejsce dla wypadku samochodowego, wikingów i krwawiących drzew, ścinanych przez nieczułych drwali. Wszystko to osadzone w malowniczej scenerii mrocznych lasów. Jeśli ktoś widział teledysk do "Out of Our Minds", to mniej więcej wie, o jakich klimatach mówię. Trzeba przyznać, że projekcja stanowiła całkiem miłe wprowadzenie do koncertu i można było spokojnie na niej poprzestać, rezygnując z supportu - tak jak The Cure, odtwarzający na trasie promującej album "Faith" awangardowy film "Carnage Visors". Niestety, Melissa sprowadziła ze sobą pewnego hawajskiego muzyka...

Dalej: http://www.rockmetal.pl/relacje/melissa.auf.der.maur-warszawa.10.html

Tagi: Wto 30 XI – Auf der Maur, Troy von Balthazar, Melissa Auf Der Maur, Auf Der Maur

Anathema - Proxima, Warszawa, 10_03_2010

Wed, 6 Oct 2010 17:49:52 +0000

Oryginalna wersja tekstu, sprzed korekty serwisu rockmetal.pl, który najeżył ją błędami wcześniej w artykule nie występującymi.

W jednym z moich ulubionych skeczy Monty Pythona pada wyjaśnienie, że deja vu to takie dziwne uczucie, kiedy wydaje ci się, że to, co dzieje się teraz, miało już miejsce w przeszłości. Właśnie coś takiego czułem w niedzielę, udając się do Proximy na koncert Anathemy. Dokładnie dwa lata temu miałem wielką przyjemność być w tym samym miejscu na identycznym evencie, co zresztą później opisałem w swojej pierwszej relacji na rockmetal.pl Wszystkie elementy, które różnią te dwa wydarzenia, należy liczyć tylko na plus.

Po pierwsze, tym razem nie musieliśmy stać na zimnie pod klubem przez dwie godziny i niecierpliwie czekać, aż zaczną wpuszczać albo ktoś ostatecznie nas poinformuje, że występ został odwołany. Nauczony doświadczeniami sprzed dwóch lat tym razem nie spieszyłem się specjalnie do Proximy i trochę się zdziwiłem, gdy okazało się, że drzwi stały przed fanami otworem już po dziewiętnastej. Na szczęście nie spóźniłem się na drugi ważny element, który odróżniał tegoroczny koncert od tego z 2008 roku: supporty. Do dziś pamiętam nieszczęsny występ Demians sprzed dwóch lat i do dziś jestem im bardzo wdzięczny, że zeszli ze sceny po trzech kawałkach, ustępując miejsce tak już wyczekiwanej gwieździe wieczoru. W tym roku jednak przed Anathemą mieli zagrać o wiele ciekawsi artyści: przede wszystkim Anneke van Giersbergen, czyli niezapomniany głos The Gathering, a dziś własnego projektu Agua De Annique. Niestety, tym razem zawitała do naszego kraju bez wspomnianego projektu. Czemu niestety, opiszę dalej, przedtem jednak zajmijmy się pierwszym supportem, którego rolę tego wieczoru pełnił Petter Carlsen.

Tym razem bez żadnych opóźnień, punktualnie o dwudziestej, na scenie pojawił się nieśmiały, chyba trochę speszony, chłopak z gitarą. Chwilę przedtem Vincent Cavanagh zapowiedział go jako Pettera Carlsena. Norweski muzyk wydał w zeszłym roku swój debiutancki krążek "You Go Bird" i to właśnie piosenki z tej płyty wypełniły jego półgodzinny set, choć zagrał też jedną nową piosenkę. Wykonywane przez niego samotnie na scenie melodie przepełniała melancholia, lecz cały występ był trochę zbyt monotonny. W pewien sposób byłem w stanie zrozumieć gościa, który krzyczał z publiki "GDZIE JEST, KURWA, ANATHEMA?!" Na szczęście większość publiki przyjęła Norwega o wiele cieplej, co sam muzyk bardzo docenił. Pod koniec koncertu zapowiedział, że teraz będzie naprawdę "cool" - i było, bo dołączyła do niego Anneke van Giersbergen. Przywitała ją prawdziwa burza oklasków, którą sama wokalistka zdawała się być mile zaskoczona. "Ale ja jeszcze nic nie zrobiłam.." - odparła uroczo do mikrofonu. A zaraz potem zaśpiewała z Petterem "The Sound of You and Me". Na ostatnią piosenkę tego setu dołączył do nich jeszcze Vincent Cavanagh z wiadomego zespołu i zaśpiewali razem "Pull the Brakes". A potem na scenie została już sama Anneke.

Początkowo usiadła za Kurzweilem i rozpoczęła swój półgodzinny set od utworów z repertuaru Agua de Annique. Najlepiej jej wyszedł cudowny "Wonder". Następnie wokalistka zapowiedziała, że zagra coś z czasów The Gathering i wykonała "Shrink". A potem niestety zdecydowała się zmienić instrument na gitarę i się zaczęły problemy. Pani Giersbergen to jeden z moich ulubionych żeńskich wokali, udowodniła to także podczas tego występu, kiedy jej głos co chwilę powodował przemarsz ciarek po moich plecach. Na scenie jawi się również jako urocza i przesympatyczna osoba, dlatego tym bardziej apeluję: niech nie jeździ już więcej na solowe koncerty, bez wsparcia swojego zespołu, bo tylko burzy w ten sposób swoją dobrą opinię. Pani Anneke nie potrafiła zagrać żadnego z utworów, które chciała nam w gitarowej części swojego setu zaprezentować. Najpierw męczyła się z nastrojeniem gitary, potem co chwila myliła się i zaczynała od nowa po pomyleniu dwóch akordów. Może stres wziął górę, może nie przećwiczyła do końca tych wcale nieskomplikowanych piosenek - nie wnikam, niestety, wrażenie pozostawiła po sobie dość marne. Sytuację poprawił tylko "My Electricity", wykonany na zakończenie setu wraz z Petterem Carlsenem i Vincentem Cavanagh. Może warto by się zastanowić nad powrotem do The Gathering? Zarówno Anneke, jak i zresztą wspomniany zespół, nie dają sobie za bardzo rady bez siebie, na co ten koncert był najlepszym dowodem.

O ile zmiana supportów nastąpiła błyskawicznie, tak już przed występem Anathemy trzeba było przeczekać około dwudziestominutową przerwę techniczną. Gdy zobaczyłem, jak techniczni rozlepiają po scenie setlisty, błyskawicznie posłałem SMS-a do zaprzyjaźnionego fotografa, który zajmował już miejsce w fosie pod sceną: "Jest "Sleepless"?" W odpowiedzi dostałem, że nie i nawet średnio mnie pocieszyła informacja, że setlista obejmuje aż 28 utworów. Zaraz jednak pomyślałem sobie, że przecież i tak na pewno będzie "One Last Goodbye" i "Fragile Dreams", a to mi przecież zupełnie wystarczy. Wpół do dziesiątej w Proximie zrobiło się ciemno, scenę zalało błękitne światło, z głośników popłynęło podniosłe intro, a ja poczułem się, jakbym pierwszy raz odpalał płytę "We're Here Because We're Here" (co ich podkusiło żeby zmieniać tytuł albumu z tak o wiele lepiej brzmiącego "Horizons"...)

Bowiem pierwsze utwory koncertu to dokładna powtórka z tracklisty najnowszego dzieła Anathemy. Rewelacyjnie wypadły "Thin Air" i dynamiczny "Summernight Horizon" (ten pianinowy motyw na żywo jest jeszcze bardziej przejmujący, niż na płycie), "Dreaming Light" spełniło swoją zamulającą rolę w sposób identyczny jak na krążku, zaś "Everything" (wykonane z udziałem Lee Douglas - trochę szkoda, że jednak nie Anneke) było cudowne jak zwykle. Trochę obawiałem się, że bracia Cavanagh postanowili na początek koncertu odegrać w całości swój ostatni album. To dobry krążek (choć nic ponad "dobry" - zwłaszcza jak na tyle lat czekania), ale odegranie go utwór po utworze zabiłoby cały element niespodzianki tego występu. Na szczęście po "Everything" światło na scenie zmieniło się na czerwone, a zespół zagrał "Balance" z poprzedniego długograja. Jak nietrudno się domyślić, utwór płynnie przeszedł w jednego z moich osobistych faworytów, "Closer". Niestety, tutaj dały znać o sobie problemy techniczne. Ktoś nie podłączył elektroniki, przetwarzającej wokal Vincenta w tym utworze, przez co zanim udało się uporać z usterką, musieliśmy się zadowolić nieco wykastrowaną wersją tej kompozycji. Niedosyt szybko przeszedł, gdy doświadczyliśmy zaśpiewanego przez Lee Douglas, poruszającego "A Natural Disaster".

A potem ciąg dalszy "We're Here Because We're Here". Najpierw "Angels Walk Among Us" (jakby ktoś miał wątpliwości: nie, wokalista HIMa nie pojawił się na scenie, by wykonać chórki), następnie "Presence" i "A Simple Mistake". No ładnie, ale o wiele ciekawiej zrobiło się za chwilę, kiedy zespół przeszedł do setu "Judgementowego". Przeciwko wykonaniu tego albumu w całości nie miałbym nic przeciwko, a na to też się z początku zanosiło: "Deep", "Pitiless", "Forgotten Hopes", "Destinhy is Dead"... Nie no, ale na "One Last Goodbye" przecież jeszcze za wcześnie - więc Vincent zapowiedział, że cofniemy się jeszcze trochę. Tak, "Alternative 4"! "We are just a moment in time..." Tym razem nie było tak pięknie po kolei, jak w przypadku "Judgement", bo z "Shroud of False" przeskoczyli do "Lost Control", potem "Destiny", a następnie znów wstecz do "Empty". Do pełni szczęścia zabrakło mi tylko "Regret", ale nie miałem czasu niczego żałować, bo "Empty" rozpoczęło najbardziej żywiołowy fragment występu, kontynuowany przez "Panic". Płyta "A Fine Day to Exit" miała tego wieczoru najmniej liczną reprezentację, bo oprócz "Panic" zagrano jeszcze tylko "Temporary Peace" - ale przy kompozycji tej klasy nie ma na co narzekać. Zastanawiałem się, czy skoro minęliśmy już set poświęcony "A Natural Disaster", doczekałem się koncertu bez "Flying". Nie, "Flying" poleciało zaraz po "Temporary Peace". Czekało nas jeszcze tylko zwieńczenie ostatniego albumu Anathemy w postaci utworów "Get Off, Get Out", "Universal" i "Hindsight". Można było sobie spokojnie je darować, zwłaszcza ten ostatni, odegrany razem z puszczonym z laptopa monologiem. Był to jedyny fragment tego koncertu, który mi się dłużył i przynudzał.

W ten sposób zakończył się podstawowy set, a na scenie został już tylko Danny z towarzystwem swojej gitary. Nietrudno się domyślić, co zagrał: "Are You There?" w jego wykonaniu to już stały element koncertu. Można było za to nie przewidzieć, że zaraz potem wykona "Wish You Were Here" Pink Floydów, odśpiewane przez całą zgromadzoną w Proximie publikę. Wspólne śpiewy były już zresztą obecne do końca koncertu, gdyż jak tylko Anathema wróciła przed widownię w pełnym składzie, rozpoczęła się prawdziwa magia. W pierwszej kolejności "Parisienne Moonlight" - już się bałem, że go zabraknie. Na wokalu znów Lee Douglas i nie żebym miał coś przeciwko niej, ale tam zaraz obok była Anneke van Giersbergen, można było... No, nieważne. Wspominałem parę akapitów wcześniej, jakiego utworu zabrakło na setliście przyklejonej do sceny. Publiczność nie była świadoma tego braku, więc co jakiś czas krzyczała jego tytuł. Cóż, Anathema musi nas naprawdę uwielbiać (Danny sam zresztą powiedział, że jesteśmy jego ulubioną publicznością i wcale nie mówi tego na każdym koncercie), bo Vincent zapytał nas w pełni otwarcie: "Shall we play "Sleepless"?" No ba. No i zagrali - chociaż nie było na setliście i chociaż na innych koncertach tej trasy nie grają. Publiczność oszalała - ale za chwilę uspokoiła się, by w pełni nacieszyć się klimatem i odśpiewać przejmującą kompozycję "One Last Goodbye". A na sam koniec to, co zwykle. Nieśmiertelne "Fragile Dreams" z niekończącym się riffem, ładunkiem emocji porównywalnym do tego wytworzonego przez 29 poprzednich utworów razem wziętych i tym cudownie wypełnionym żalem tekstem, który aż prosi się o wykrzyczenie zdartym już gardłem...

Jak komuś się nie spieszyło do domu, to mógł zaczekać chwilę po koncercie i spotkać Danny'ego, który wyszedł do swojej ulubionej publiczności. "Really awesome gig, Danny" - pochwaliłem go, podając mu rękę. "Really awesome crowd!" - odpowiedział mi z uśmiechem. Można też oczywiście było wziąć na pamiątkę autograf albo zrobić sobie z muzykiem zdjęcie. Zakładając, że ktoś potrzebował "pamiątki" z tego koncertu - bo już sam w sobie był wystarczająco niezapomnianym przeżyciem.

Nie 3 X – Anathema

Coma - Park Sowińskiego, Warszawa, 9_25_2010

Mon, 27 Sep 2010 19:13:28 +0000

Relacja: http://www.rockmetal.pl/relacje/coma-warszawa.10.html

Sob 25 IX – Coma Symfonicznie, Coma